شکاری سنگین، دوموتوره و دونفره با بالهای متغیر — نمادی که برای شکار در دوردستترین نقطهی آسمان ساخته شد.
اف-۱۴ تامکت محصول شرکت گرومن، در دههی ۷۰ میلادی برای نیروی دریایی آمریکا طراحی شد؛ با یک مأموریت روشن: دفاع از ناوگان در برابر بمبافکنها و موشکهای دوربرد، پیش از آنکه اصلاً به دیدرس برسند. ترکیب رادار AWG-9 و موشک فینیکس به آن اجازه میداد شش هدف را همزمان درگیر کند — قابلیتی که تا سالها هیچ جنگندهی دیگری نداشت.
زاویهی بال بهصورت خودکار بین ۲۰ تا ۶۸ درجه تغییر میکرد: باز برای فرود آرام روی ناو، جمع برای شتاب مافوق صوت.
ردیابی ۲۴ هدف تا برد بیش از ۱۹۰ کیلومتر و هدایت همزمان شش موشک — چشمی که در زمان خودش بیرقیب بود.
تنها جنگندهای که این موشک دوربرد را حمل میکرد؛ سلاحی برای زدن هدف پیش از آنکه خلبان حریف چیزی ببیند.
خلبان و افسر رهگیری رادار (RIO). یکی هواپیما را میراند، دیگری نبرد را مدیریت میکرد.
ارابهی فرود تقویتشده و قلاب مهار، برای بلند شدن با منجنیق و نشستن روی باندی به طول ۹۰ متر.
فیلم «تاپ گان» در ۱۹۸۶ تامکت را از یک جنگنده به یک نماد فرهنگی تبدیل کرد.
نخستین پرواز نمونهی اولیه در ۲۱ دسامبر.
ورود رسمی به خدمت نیروی دریایی ایالات متحده.
تحویل نسخهی F-14A به ایران — تنها مشتری خارجی تامکت.
اکران «تاپ گان» و تبدیل شدن تامکت به چهرهی جهانی هوانوردی نظامی.
نسخههای B و D با موتورهای قویتر و توانایی بمباران دقیق («Bombcat»).
بازنشستگی از ناوگان آمریکا؛ آخرین پرواز رسمی در ۲۲ سپتامبر.
| سازنده | Grumman Aerospace |
| نوع | جنگندهی برتری هوایی / رهگیر ناوگان |
| طول | ۱۹.۱ متر |
| دهانهی بال | ۱۹.۵ م (باز) — ۱۱.۶ م (جمع) |
| ارتفاع | ۴.۹ متر |
| وزن خالی | حدود ۱۹٬۸۰۰ کیلوگرم |
| موتور | دو عدد GE F110-GE-400 (نسخهی D) |
| حداکثر سرعت | ۲.۳۴ ماخ (~۲٬۴۸۵ کیلومتر بر ساعت) |
| برد رزمی | حدود ۹۳۰ کیلومتر |
| سقف عملیاتی | ۱۵٬۲۰۰ متر |
| مسلح به | توپ ۲۰ مم M61، AIM-54، AIM-7، AIM-9 |
| خدمه | ۲ نفر (خلبان + RIO) |
«تامکت هیچوقت فقط یک هواپیما نبود؛ یک حضور بود. وقتی میآمد، همه میدانستند.»